Month: Marzec 2019 (page 1 of 2)

Koncert

13 kwietnia (sobota) / 19:00
Koncert / Voo Voo

Voo Voo to grupa prowadzona przez Wojciecha Waglewskiego. Jedna z najbardziej oryginalnych, twórczych i zarazem popularnych polskich formacji muzycznych. Zespół powstał w 1985 roku z inicjatywy gitarzysty, wokalisty, kompozytora i autora tekstów Wojciecha Waglewskiego. Voo Voo gra zróżnicowaną muzykę, opierającą się głównie na połączeniu rocka z folkiem różnych kultur i dużej ilości improwizacji. Ostatnio w ich twórczości pojawiły się także elementy współczesnych gatunków muzycznych, takich jak drum&bass, hip-hop czy nu jazz. Dziś VooVoo tworzą czołowi polscy muzycy, o rockowym i jazzowym rodowodzie: Wojciech Waglewski – gitarzysta i autor tekstów; Mateusz Pospieszalski – saksofonista, gra również na flecie, klarnecie basowym i akordeonie, współpracował z zespołem Maanam; Michał Bryndal – perkusista, współpracuje także z grupą Stryjo; Karim Matusewicz – kontrabasista i basista, współtwórca zespołu Woobie Doobie. Po spokojnej, klimatycznej płycie 7 Voo Voo powróciło z nowym albumem Za niebawem. Premiera albumu miała miejsce 15 lutego 2019 roku. Na płycie gościnnie wystąpiły Natalia i Paulina Przybysz, razem ze swoją mamą Anną. Pojawił się także 27-osobowy perkusyjny zespół szkoły Ritmo Bloco. Za muzykę i słowa jak zawsze odpowiada Wojciech Waglewski, natomiast produkcją muzyczną płyty zajął się Piotr Emade Waglewski. Pierwszym singlem zapowiadającym płytę jest piosenka Się poruszam 1. Powstał do niej teledysk z udziałem Nadii Vadori-Gauthier, francuskiej doktor sztuk performatywnych, która od 2015 roku, po zamachu na redakcję Charlie Hebdo, minutą tańca dziennie wyraża swój sprzeciw wobec przemocy. 
 

Koncert

10 kwietnia (środa) / 21:00
Koncert / Jazz Club – Duet Hati + Wojciech Jachna

Toruński koncert to spotkanie trzech doświadczonych instrumentalistów reprezentujących różne środowiska, w których twórczości pojawia się wiele wspólnych wątków. Wojciech Jachna to trębacz i improwizator. Jest absolwentem kierunku Jazz i muzyka rozrywkowa na Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy. W jego dorobku znajduje się przeszło 30 albumów z różnymi wykonawcami, w tym z Contemporary Noise Sextet, Sing Sing Penelope, trójmiejskimi Mordami czy reegae'owym Dubska. Obecnie tworzy kilka nowych składów, m.in. Innercity Ensemble, Jachna/Buhl, Jachna/Tarwid/Karch, Jachna/Wójciński, JAZĄBU, Jachna/Mazurkiewicz/Buhl. Rafał Iwański i Rafał Kołacki z toruńskiego duetu HATI od kilkunastu lat eksplorują muzykę perkusyjną i improwizowaną, opierając się na brzmieniu instrumentów akustycznych, głównie etnicznych z różnych stron świata. Jachna, Iwański i Kołacki od 2011 roku współtworzą kolektyw Innercity Ensemble, współpracowali też ze sobą w ramach innych projektów. Wszyscy trzej grali lub grają nadal z wieloma znamienitymi muzykami ze sceny jazzowej i z kręgu muzyki improwizowanej, jak m.in. Andrzej Przybielski, Jacek Buhl, Jerzy Mazzoll czy Zdzisław Piernik. 

Kino

9 kwietnia (wtorek) / 21:00
Kino „Niebieski Kocyk” na KLAMRZE: "Gdyby ulica Baele umiała mówić"

reż. Barry Jenkins, USA 2019
 

Nowy film laureata Oscara®, scenarzysty i reżysera Barry’ego Jenkinsa, twórcy sukcesu obrazu Moonlight. Film jest pierwszą anglojęzyczną adaptacją filmową twórczości Jamesa Baldwina, jemu zresztą obraz jest dedykowany. Lata siedemdziesiąte XX wieku. Poruszająca, ponadczasowa love story o nierozerwalnych miłosnych więziach łączących dwoje ludzi, w tle której obserwujemy historię Afroamerykańskiej rodziny. If Beale Street Could Talk to opowieść widziana oczami dziewiętnastoletniej Tish (KiKi Layne), zakochanej w swym narzeczonym, artyście – Alonzo, znanym jako Fonny (Stephan James). Oboje dorastali w swym towarzystwie, tak rodziła się ta niezwykła miłość. Tyle że Fonny zostaje niesłusznie aresztowany za przestępstwo, którego nie popełnił… Obraz zdobył ogromne uznanie krytyków filmowych na całym świecie. Regina King, wcielająca się w postać Sharon Rivers, otrzymała za tę rolę kilkanaście nagród filmowych, w tym Złoty Glob dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Barry Jenkins to amerykański reżyser i scenarzysta, mieszkający w Los Angeles. Jego pierwszy film długometrażowy to niskobudżetowa produkcja Medicine for Melancholy, mająca premierę w 2008 roku. Barry Jenkins zdobył, wraz z Tarellem Alvinem McCraneyem, Oscara w 2017 roku za najlepszy scenariusz adaptowany do filmu Moonlight, napisany na podstawie opowiadania In Moonlight Black Boys Look Blue autorstwa McCraneya oraz Oscara za najlepszy film. Otrzymał wówczas także nominację do Oscara w kategorii „Najlepszy reżyser”. 

Kino

8 kwietnia (poniedziałek) / 21:00
Kino „Niebieski Kocyk” na KLAMRZE: "Przechowalnia"

reż. Marianna Korman, Polska 2018
 
Przechowalnia to film dokumentalny o niezwykłym człowieku, toruńskim aktorze Niko Niakasie. Film wyreżyserowała młoda debiutanka – Marianna Korman. Inspiracją dla artystki stała się przyjaźń z aktorem. Reżyserka poznała się z nim w kawiarni „Wejściówka” przy Teatrze im. Wilama Horzycy, kiedy była tam baristką. Wspólne rozmowy zainspirowały ją do zrobienia filmu o wybitnym artyście. Ten fabularyzowany dokument opowiada o życiu jedynego w Polsce aktora greckiego pochodzenia, Niko Niakasa, który od trzydziestu pięciu lat związany jest z toruńską sceną teatralną. W dokumentalnych ujęciach w niebanalny sposób zaprezentowano życiorys aktora, w dużej mierze kierowany przez kapryśnie usposobioną grecką muzę tragedii ― Melpomenę. Film jest produkcją niskobudżetową, powstał dzięki zbiórce na wspieram.to. Premiera filmu odbyła się na 16. MFF Tofifest. Marianna Korman ― urodziła się w 1994 roku. Pochodzi z niewielkiej wsi pod Toruniem. Debiutantka w sztuce filmowej. Niko Niakas ― aktor od 35 lat związany z teatrem im. Wilama Horzycy w Toruniu. W swoim bogatym dorobku scenicznym ma około 100 premier. 

Wystawa archiwalnych plakatów teatralnych z kolekcji Krzysztofa Dydo

7 kwietnia (niedziela) / 20:00

 

Krzysztof Dydo to kolekcjoner, wydawca, impresario, kurator i organizator wystaw, właściciel imponującej kolekcji plakatów Dydo Poster Collection, współwłaściciel Galerii Plakatu w Krakowie, łowca utalentowanych projektantów plakatu na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz pomysłodawca Festiwalu Plakatu w Krakowie. Zgromadzone na wystawie plakaty pochodzą z Dydo Poster Collection, którą tworzy kilkanaście tysięcy polskich i zagranicznych plakatów gromadzonych od połowy lat 50-tych. Wśród całej kolekcji znajduje się kilka tysięcy plakatów teatralnych i operowych. Na toruńskiej wystawie znajdzie się zaledwie ułamek tego imponującego zbioru – dokładnie trzydzieści plakatów, zaprojektowanych przez trzydziestu artystów działających w latach 1979-1999. Począwszy od tych zaprojektowanych przez artystów z najstarszego pokolenia, którzy tworzyli Polską Szkołę Plakatu, jak Henryk Tomaszewski, Tadeusz Grabowski, Jan Lenica, Waldemar Świerzy, Roman Cieślewicz, Daniel Mróz czy Jan Młodożeniec po ich następców z kolejnych pokoleń, którymi są między innymi Jan Sawka, Jerzy Czerniawski, Eugeniusz Get-Stankiewicz, Jan Jaromir Aleksiun, Lech Majewski, Wiesław Rosocha, Mieczysław Górowski, Piotr Kunce, Witold Siemaszkiewicz i Władysław Pluta, Roman Kalarus, Jerzy Krechowicz, Tomasz Bogusławski, Grzegorz Marszałek, Janusz Wiśniewski, Sławomir Kosmynka, Leszek Żebrowski oraz Wiesław Grzegorczyk. Trudno nie wspomnieć takich projektantów jak Wiktor Sadowski, Wiesław Wałkuski czy Andrzej Pągowski, których dorobek w zakresie plakatu teatralnego pozwoliłby na zorganizowanie kilku oddzielnych ekspozycji. Na wystawie reprezentowane są najważniejsze teatry z całej Polski. Toruń reprezentuje plakat Jerzego Krechowicza z 1983 roku do sztuki „Muchy” Jeana-Paula Sartre’a dla Teatru im. Wilama Horzycy. Różne style i różnorodna estetyka prezentowanych prac z pewnością oddają ducha polskiego plakatu końca ubiegłego stulecia.

Teatr Barakah

12 kwietnia (piątek) / 19:00
"Ja, Sendlerowa"

REŻYSERIA: Ana Nowicka
SCENARIUSZ: Bartek Harat
MUZYKA: Adrian Konarski
OBSADA: Alicja Czarnik, Aleksandra Konior, Monika Kufel, Łukasz Gawroński, Karol Śmiałek
PREMIERA: 11 listopada 2018, Kraków
 
Teatr Barakah został założony w 2004 roku przez Anę Nowicką (reżyserka, aktorka) i Monikę Kufel (aktorka, scenografka, kostiumolog) w Krakowie. Założycielki poszukiwały dla swojego teatru nazwy uniwersalnej, łączącej cele teatru oraz jego przekaz – stąd słowo „barakah”, które w języku arabskim oznacza błogosławieństwo. Tak jak teatr łączy w sobie tematy i tradycje z różnych stron świata, tak i błogosławieństwo występuje w wielu kulturach i religiach. Od 2013 roku siedziba Barakah znajduje się przy ulicy Paulińskiej 28 w przestrzeni będącej przed II wojną światową Nową Mykwą żydowską, zwaną także „Łaźnią Ludową Rytualną”.
Przez kilkanaście lat działalności w Teatrze Barakah zostało wyprodukowanych kilkadziesiąt spektakli z udziałem aktorów na co dzień występujących na scenach największych teatrów w Krakowie i Polsce. Większość z nich to spektakle prapremierowe współczesnych sztuk teatralnych, przeznaczone dla widzów powyżej 16 roku życia. W 2012 roku Teatr Barakah został uhonorowany prestiżową nagrodą im. Leona Schillera za wybitne osiągnięcia w dziedzinie teatru, przyznaną przez Związek Artystów Scen Polskich.
Ja, Sendlerowa to spektakl zainspirowany ksiażką Anny Bikont Sendlerowa. W ukryciu. Irena Sendlerowa była słynną polską działaczką społeczną pochodzenia żydowskiego. Dzięki zaangażowaniu w przedsięwzięcia patriotyczne zdążyła uratować w czasie II wojny tysiące osób zagrożonych represjami hitlerowskimi. W spektaklu nie znajdziemy rozbudowanych wątków biograficznych, gdyż postać Ireny Sendlerowej twórcy potraktowali jako symbol. Przedstawienie nie skupia się na faktach z życia Sendlerowej, ale na próbie pokazania jej punktu widzenia. Dlatego dosłownie i w przenośni twórcy oddają głos tytułowej postaci. Artyści na początku przedstawiają losy trójki dzieci żydowskiego pochodzenia, prowokując w ten sposób bohaterkę do wyrażenia swojego zdania. Irena Sendlerowa staje się symbolem walki o pokój, niepodległość osobistą, także symbolem empatii walczącej z bezwzględną, chłodną maszyną. Spektakl jest także opowieścią o przejmowaniu osobistej historii dla zbiorowego poczucia komfortu, opowieścią o ostatecznej samotności bohaterstwa, rozczarowaniu oraz o samotności człowieka wobec okrucieństwa i obojętności świata.
 
Teatr-Barakah---Ja,-Sendlerowa-(zdj-z-próby,-fot.-Piotr-Kubic)22 Teatr-Barakah---Ja,-Sendlerowa-(fot.-Piotr-Kubic)13 Teatr-Barakah---Ja,-Sendlerowa-(fot.-Piotr-Kubic)11
 

www.teatrbarakah.com

Teatr Animacji Falkoshow

11 kwietnia (czwartek) / 21:00
"Falkoshow. Iluzja Marionetki"

REŻYSERIA: Krzysztof Falkowski
SCENARIUSZ: Krzysztof Falkowski
OBSADA: Krzysztof Falkowski
MUZYKA: Celine Dion, Michael Jackson, Elvis Presley, Tina Turner, Elton John
PREMIERA: 10 lutego 2009, Londyn
 
Teatr Falkoshow powstał w 2009 roku z inicjatywy Krzysztofa Falkowskiego, który jako reżyser zadebiutował w 2006 roku (O Babie, Rybaku i Złotej Rybce – Teatr Groteska). W 2008 roku reprezentował polski teatr podczas Międzynarodowego Festiwalu Kultur Świata w Irlandii. Tego samego roku otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Dzięki temu wsparciu powstało widowisko Falkoshow. Iluzja marionetki. Spektakle Teatru Falkoshow prezentowane są na festiwalach polskich i zagranicznych np. na Międzynarodowym Festiwalu Lalkowym Golden Dolphin w Varnie w Bułgarii czy podczas Międzynarodowego Festiwalu Solistów Lalkarzy w Łodzi.
Istotą Teatru Falkoshow jest zabawa formą, odkrywanie coraz to nowszych, zaskakujących przeznaczeń prostych i znanych przedmiotów czy zjawisk. W myśl tej zasady sceną może stać się wszystko: skrzynia czy zakurzony mebel, zaś inspiracją dla widowiska – charakterystyczny gest znanego piosenkarza, codzienne czynności. Krzysztof Falkowski stosuje rzadko spotykane formy teatru plastycznego: przedstawienia marionetkowe, teatr stolikowy, pacynkowy czy teatr przedmiotu.
Iluzja marionetki to estrada marionetkowa, czyli widowisko będące połączeniem tradycyjnej formy teatru marionetkowego i elementów z współczesnej popkultury. Spektakl został zainspirowany charakterystycznymi gestami i ruchami światowych gwiazd estrady. Krzysztof Falkowski animuje lalkami przypominającymi znane na całym świecie muzyczne gwiazdy, takie jak: Michael Jackson, Tina Turner, Elvis Presley, Celine Dion, Elton John oraz Carlos Santana. Marionetki do złudzenia przypominają swoje ludzkie pierwowzory – grają, tańczą i śpiewają. Warto zaznaczyć, że marionetki – ze względu na szczegółowość budowy – są także przedmiotem warsztatów, które wplecione są w spektakl.
To nietypowe widowisko muzyczne zaprezentowano podczas gali brytyjskiego przemysłu fonograficznego Brit Awards w Londynie w 2009 roku, a także w ramach wielu krajowych festiwali teatralnych.
 
Teatr-Falkoshow---FALKOSHOW-(2)
 

www.zaulekanimacji.pl/teatr-falkoshow

Warszawskie Towarzystwo Sceniczne oraz Teatr CHOREA

11 kwietnia (czwartek) / 19:00
"Tragedia Jana"

REŻYSERIA: Waldemar Raźniak
CHOREOGRAFIA: Liwia Bargieł
MUZYKA: Tomasz Krzyżanowski
OBSADA: Janusz Adam Biedrzycki, Joanna Chmielecka, Paweł Głowaty, Joanna Jaworska-Maciaszek, Michał Jóźwik, Majka Justyna, Małgorzata Lipczyńska, Anna Maszewska, Wiktor Moraczewski, Ewa Otomańska, Dorota Porowska, Tomasz Rodowicz, Elina Toneva
PREMIERA: 17 listopada 2018, Łódź
 
Teatr CHOREA powstał w 2004 roku w Lublinie. W początkach działalności twórczej realizowało badania nad źródłami tańca i muzyki, eksplorując kulturę Antyku. Pierwsze widowiska opierały się na pracy Orkiestry Antycznej prowadzonej przez Tomasza Rodowicza i Macieja Rychłego oraz Tańców Labiryntu Doroty Porowskiej i Eli Rojek. Od 2007 roku posiada swoje stałe miejsce w dawnych fabrykach Scheiblera przy ul. Tymienieckiego 3 w Łodzi, gdzie wraz z fundacją Łódź Art Center stworzyła Fabrykę Sztuki. W Fabryce Sztuki CHOREA koordynuje działalność teatralną, edukacyjną i społeczną. Obecnie CHOREA łączy elementy antyczne ze współczesnymi formami teatru i tańca, tworząc nowatorskie i dynamiczne spektakle, w których konfrontują się tradycja i nowoczesność. Zespół wytworzył własną technikę treningu, polegającą na pracy z ciałem, głosem i rytmem, pracy z partnerem i w grupie. Istotna w metodzie CHOREI jest zespołowość, umiejętność laboratoryjnej, wspólnej pracy, a jednocześnie troska o to, by ciało zbiorowe nie wykluwało się kosztem indywidualności każdego z jego członków. Celem metody jest badanie materii ruchu, dźwięku i słowa, połączonych w integralną całość, poprzez zerwanie ze sposobami ich wzajemnej ilustratywności. Rozbudzenie całego ciała i intensywny trening tworzą obecność sceniczną, która na nowo integruje wszystkie te elementy. Obecnie zespół koncentruje się na problematyce i kondycji współczesnego człowieka – inspirując się wielkimi reformatorami teatru: Kantorem, Wyspiańskim, Grotowskim czy wielkimi myślicielami i artystami np. Wittgensteinem, Herbertem – tworząc własną metodę pracy i nowy sposób tworzenia współczesnego teatru. Teatr nie zapomina o inspiracjach tradycją: sięga do muzyki Bałkanów, Orientu, literatury i języków starożytnych.
Teatr CHOREA od lat eksperymentujący z pieśniami, obrzędami i starymi tekstami kultury podejmuje wyzwanie przywrócenia polskiemu teatrowi barokowego tekstu Jakuba Gawatowica Tragedia albo wizerunek Śmierci Przeświętego Jana Chrzciciela Przesłańca Bożego. Tekst ten został napisany w 1619 roku na jarmark świętojański w Kamionce Strumiłowej (dziś na Ukrainie). Jest unikalnym zabytkiem języka polskiego i świadectwem tradycji teatru jarmarcznego. Całość odgrywana niegdyś przez uczniów kolegium jezuickiego z jednej strony zawiera elementy farsy i groteski, z drugiej boskiego lęku i grozy (mysterium tremendum). Żywy i dynamiczny język Gawatowica nie ustępuje mistrzom renesansowej literatury polskiej – Janowi Kochanowskiemu i Mikołajowi Rejowi. W spektaklu twórcy zastanawiają się nad tym, czy wiara jest w jakikolwiek sposób racjonalna? Skąd się bierze jej
moc i czy ważna jest dzisiaj? Co odróżnia postawę ultrareligijną od postawy fanatycznej i jakie kanony wartości można uznać współcześnie za aktualne?
Spektakl opowiada biblijną historię Jana Chrzciciela podejmującego walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Popada on w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem, który przywłaszczył sobie żonę własnego brata. Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), wskutek którego niepokorny święty pozbawiony zostaje głowy. Jednak u Gawatowica – niczym w średniowiecznym misterium – zło zostaje potępione, a winni niesprawiedliwości – ukarani.
 
chorea1-(5) chorea1-(9)
 

Teatr Porywacze ciał

10 kwietnia (środa) / 19:00
"Zrobie co zechcę"

REŻYSERIA: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk
SCENARIUSZ: Maciej Adamczyk
OBSADA: Katarzyna Pawłowska, Maciej Adamczyk
ŚWIATŁO, DŹWIĘK: Maciej Dziaczko
PREMIERA: 20 października 2018, Poznań
 
Teatr Porywacze Ciał należy do najbardziej konsekwentnych i jednocześnie kontrowersyjnych niezależnych grup teatralnych w Polsce. Został założony w 1992 roku we Wrocławiu przez studentów Wydziału Lalkarskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu – Katarzynę Pawłowską i Macieja Adamczyka. Nazwa teatru pochodzi od nakręconego w 1956 roku filmu Dona Siegela Inwazja porywaczy ciał, w którym ludzi zastępowały podrzucone przez kosmitów bezduszne sobowtóry. Pierwsze spektakle Porywaczy Ciał: Psy (1993), I love you (1993) oraz Świnie (1995) powstały we Wrocławiu, dopiero w 1996 roku zespół przeniósł się do Poznania.
Charakterystyczna dla Porywaczy Ciał jako teatru niezależnego jest samowystarczalność artystów, którzy są reżyserami, aktorami, tworzą scenografie, a co najważniejsze piszą autorskie scenariusze. Porywacze chętnie wplatają w strukturę spektaklu cytaty literackie, filmowe, muzyczne, filozoficzne. Ich spektakle charakteryzują się dużą aluzyjnością, łączy je określona wizja współczesności. Artyści śmiejąc się i szydząc z rzeczywistości, stereotypów i kompleksów, demaskują je. Świat Porywaczy pełen humoru, rozrywki i zwrotów akcji wcale nie jest dawką przyjemnej rozrywki – to na wskroś ironiczny obraz świata chylącego się ku upadkowi, zmierzającego, jak w filmie Dona Siegela, do zastąpienia człowieka jego bezduszną kopią pozbawioną emocji. Porywacze przełamują bariery i granice, niezwykle płynnie przechodzą pomiędzy absurdem a realizmem, miedzy śmiechem a goryczą, złością i serdecznością. Kreowany przez nich świat zawsze zawiera w sobie jakieś ekstrema, nie rządzą nim prawa logiki. Tę swoistą nieprzewidywalność należy uznać za największą zaletę teatru. Wspomina o tym również Joanna Targoń: „Porywacze dokonali czegoś w rodzaju teatralnego cudu – sprawili, że uwierzyliśmy w nieprzewidywalność sytuacji na scenie.”
Zrobie co zechce to najnowszy spektakl Teatru Porywacze Ciał. Premiera odbyła się w październiku 2018 roku w Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu. Porywacze o spektaklu:
Ten kraj ma przyszłość…
Resztę zdania drzewo zasłania i tu się rodzą ciekawe pytania:
Czy, podobnie jak owo drzewo wyrażasz gorące pragnienie zerwania z codzienną rutyną, aby choć przez chwilę znaleźć się w centrum uwagi?
Czy postrzegasz świat jako miejsce pełne schematów i powtórzeń?
Czy chmara motyli we śnie to znak, że przyszłość wygląda obiecująco?
Czy kontakt z ludźmi jest dla Ciebie równie ważny jak dieta?
Czy marnując swoje możliwości intelektualne masz poczucie straty?
Czy wiesz na czym właściwie polega piękno tej krainy?
Usiądź z nami i pofilozofuj sobie.
Ceny do uzgodnienia.
Zapraszamy.
 
Teatr-Porywacze-Ciał-Zrobie-co-zechce-3
 

 

Komuna Warszawa

9 kwietnia (wtorek) / 19:00
"7 pieśni o awangardzie"

REŻYSERIA: Grzegorz Laszuk
CHOREOGRAFIA: Weronika Pelczyńska
SCENARIUSZ: Grzegorz Laszuk
OBSADA: Joanna Halszka Sokołowska, Anna Wojnarowska, Łukasz Wójcicki, Vera Popova, Grzegorz Laszuk, Bartek Rączkowski
MUZYKA: Bartek Rączkowski
PREMIERA: 14 listopada 2017, Warszawa
 
Komuna Warszawa została założona w 1989 przez Grzegorza Laszuka jako Komuna Otwock. Pod obecną nazwą funkcjonuje od listopada 2009 roku. Spektakle teatralne stanowią tylko część aktywności Komuny Warszawa, która od 1994 roku funkcjonuje jako stowarzyszenie działające w dziedzinie kultury i sztuki, edukacji, ochrony środowiska, ochrony praw człowieka oraz swobód obywatelskich, a także aktywizowania społeczności. Poza tworzeniem spektakli, happeningów i akcji o charakterze performance'ów, grupa zajmuje się również kampaniami społecznymi i ekologicznymi, organizuje warsztaty, koncerty, wystawy, wykłady, a także prowadzi działalność wydawniczą. Jest uznawana za jedną z najbardziej radykalnych grup polskiego teatralnego offu.
Komuna Warszawa tworzy spektakle, eksperymentując na styku sztuk performatywnych, wideoinstalacji i muzyki. Opiera się na autorskich tekstach, sięga po tematy polityczne i społeczne, nieustannie poszukuje nowych form i środków wyrazu. Spektakle Komuny były prezentowane w wielu znaczących ośrodkach kultury i na festiwalach, m.in. w HAU w Berlinie, w La Mama w Nowym Jorku, 104Centquatre Paryżu, na SPIELART w Monachium, euro-scene w Lipsku, Fringe w Edynburgu, Złotej Masce w Moskwie, a także w Tbilisi, Kijowie czy Teheranie oraz w wielu miastach w kraju. Komuna Warszawa prowadzi także dom produkcyjny, tworzony we współpracy z kuratorami. To miejsce spotkania różnych światów, gdzie produkuje się zarówno przedstawienia artystów z mainstreamu (Grzegorz Jarzyna, Monika Strzępka i Paweł Demirski, Michał Borczuch, Markus Öhrn), jak i wschodzących gwiazd polskiej sceny tanecznej i performatywnej (Marta Ziółek, Paweł Sakowicz, Iza Szostak, Ania Nowak, Cezary Tomaszewski).
Komuna Warszawa współpracuje z kuratorami performatywnymi i muzycznymi, tworząc z nimi długofalowe projekty poświęcone wybranemu zagadnieniu, takie jak My, mieszczanie, Przyszłość czy obecnie realizowany Przed wojną. Wojna. Po wojnie i planowany Musicale. Musicale.
7 pieśni o awangardzie to wspólny projekt Komuny Warszawa i Instytutu Teatralnego. Twórcy powracają do estetyki scenicznej i manifestów z lat 20. To swoista elegia, ale i hymn na cześć awangardy. W rekonstrukcjach teatralnych scenografii XX wieku i postulatach artystów z tamtych lat twórcy szukają odpowiedzi na pytanie, czym była awangarda. Komuna Warszawa dokonuje symbolicznej rekonstrukcji scenografii spektakli teatralnych z lat 20. Powidoki estetyki scenicznej tamtych lat pozwolą przywołać idee pierwszej teatralnej awangardy: postulaty nowego aktorstwa, zaangażowania politycznego, burzenia czwartej
ściany. Twórcy zastanawiają się nad pojęciem awangardy, nad obecną wartością awangardy – czy jej duch jest nieustannie aktualny?
teatr-komuna-warszawa
 
Older posts

© 2020 KLAMRA 2019

Theme by Anders NorenUp ↑

Visit Us On FacebookVisit Us On Youtube